ابتداءا تذکر داده شود که آقای عبدالمالکی عکس را جعلی و انتساب آن متن به خودش را تهمت دانسته و از آن ابراز برائت کردند و ما پاسخ این متن را بدون در نظر گرفتن اینکه نویسنده متن کیست، بیان خواهیم کرد انشاءالله!
این متن که دارای آشفتگیاست و متاسفانه گناهی بسییار بزرگ را ساده جلوه داده و اصلا منکر حرمت آن شده است اگر از نویسندهی عالمی نوشته شده باشد قصدی پشت آن است که بر اهل بصیرت روشن است و اگر غیر آن باشد نشان میدهد که نویسندهی آن بسیییار جاهل است که ابتدایترین مسائل را نیز نمیداند و ما با در نظر گرفتن همین مورد به بیان مسئله میپردازم چنانکه خود نویسنده چنین اشاره کرده است و از پرداختن شخص اعراض میکنیم.[۱]
خداوند حکیم در قرآن کریم هر نوع لذت جویی جنسی از غیر همسر و کنیز -که در قدیم بوده و با شرایط خاص آن- را ولو با نگاه کردن باشد نهی کرده است تا چه رسد به التذاذِ جنسیِ موردِ اشاره در متن؛ و در این مورد هیچ استثنائی نشده که بالغ باشد یا نابالغ و برای همه افرادی که از غیر همسر مرتکب التذاذ جنسی میشوند حد و یا تعزیر مشخص شده است حتی برای استمناء و رضایت طرفین اگر چه آزار را نفی میکند ولی رضایت طرفین در حکم حرمت و گناه عظیم تاثیری ندارد!
اگر نویسنده که خودش را آگاه به مسائل شرعی میداند، قرآن را یک بار درست روخوانی میکرد شاید چنین حکم غلط و باب نفسش را به دین نسبت نمیداد!
در مورد التذاذ جنسی ذکر شده، خداوند حکیم فرمودند: «ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺩﺍﻣﻨﺸﺎﻥ[ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕﻫﺎی ﺣﺮﺍم]ﺍﻧﺪ- ﻣﮕﺮ ﺩﺭ [ﻛﺎم ﺟﻮیی ﺍﺯ] ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻳﺎ ﻛﻨﻴﺰﺍﻧﺸﺎﻥ، ﻛﻪ ﺁﻧﺎﻥ [ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ] ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؛ ﭘﺲ کسانی [ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮی جنسی، راهی] ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﻳﻨﺪ، ﺗﺠﺎﻭﺯﻛﺎﺭ [ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﺣﻖ] ﻫﺴﺘﻨﺪ».[۲]
و روایات متعددی نقل شده که به یک مورد اشاره میکنیم: امام صادق علیهالسّلام از پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم نقل کرده که فرمودند: «کسی که نوجوانی را از روی شهوت ببوسد خداوند او را در قیامت به لجامی از آتش لجام میفرماید».[۳]
وقتی بوسیدن از روی شهوت گناهی بزرگ و چنین مجازاتی دارد، آن التذادی که در متن اشاره شد قطعا حرام و گناهی بزرگ است و بسته به نوع آن، حد یا تعزیز دارد.
از خداوند متعال توفیق همه را مسئلت دارم و امید است همیشه جویای حقیقت بوده و به شایعات اهمیت ندهیم!/ ۶ آذر ۱۴۰۰
[۱]. البته هدف ما بیان حکم شرعی صحیح است و به شخص نامبرده در متن و نتیجه پرونده او نخواهیم پرداخت ولی صد البته این مسئله ثابت است که: «تو اگر مَی بخوری در پس خانه، چه به من؟/ گر بیایی بر انظار، به ما مربوط است» لذا گناهی تا در خلوت است باید انسان توبه حقیقی کرده و به درگاه ربوبی استغفار کند و عملش را تکرار نکند ولی اگر علنی شود محکمه موظف است دخالت کند.
[۲]. «وَالَّذِینَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ- إِلَّا عَلَىٰ أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَیْرُ مَلُومِینَ- فَمَنِ ابْتَغَىٰ وَرَاءَ ذَٰلِکَ فَأُولَٰئِکَ هُمُ الْعَادُونَ»؛ مومنون، آیات ۵-۶-۷
[۳]. «مَن قَبَّلَ غُلامَاً مِن شَهوَهٍ اَلجَمَهُ اللهُ یَومَ القِیَامَهِ بِلِجَامٍ مِن نَارٍ»؛ وسائل الشیعه، جلد ۲۰، ص ۳۴۰ (در زبان عربی به پسری که ریش در نیاورده باشد، غلام گفته میشود، کودک باشد یا نوجوان).
