این اشتباه است که می‌گویند: پیامبر اسلام فرمود: هر کس مژده‌ی ماه ربیع الاول را بدهد، من بشارت بهشت را به او می دهم.
برادر این درست است؟ و نباید تبریک گفت؟

پاسخ: چنین روایتی درباره پایان ماه صفر یا شروع ربیع الاول، در منابع روایی پیدا نشد؛ گویا جمله‌ی فوق درباره یکی از ماه‌های غیر اسلامی است که در اصل به صورت زیر، تغییر داده شد:
هرکس خروج ماه صفر را به من بشارت دهد، به بهشت می‌رود.
و درست این حدیث به صورت زیر است:
مَنْ بَشَّرَنی بِخُرُوجِ آذارَ فَلَهُ الْجَنَّه؛ هر کس مرا به خروج [ماه] آذار بشارت دهد‍‍، به بهشت می‌رود.

که البته خود خروج از ماه آذار خصوصیت ندارد و ماه‌ها چنین نحوستی ندارند و این حدیث به جهت دیگری بیان شده است که در ادامه می‌خوانید.
ملاحظه‌ی سبب صدور (شان نزول) حدیث، نشان می‌دهد که حضرت با این جمله می‌خواسته ابوذر را به عنوان فردی بهشتی به مردم معرفی کند؛ زیرا پس از این جمله، ابوذر بود که این خبر را به حضرت داد.
شیخ صدوق سبب صدور حدیث را از ابن عباس نقل کرده است:
روزی پیامبر در مسجد قبا با اصحاب خود نشسته بود. به آنان فرمود: نخستین فردی که اکنون بر شما وارد می‌شود، از بهشتیان است.
برخی افراد چون این سخن را شنیدند، بیرون رفتند تا شتابان باز گردند و به سبب این خبر، از بهشتیان شوند.
پیامبر این را فهمید و به آنان که مانده بودند فرمود: اکنون چند نفر بر شما در می‌آیند که هر یک از دیگری سبقت می‌جوید. از میان آنان، هر کس به من بشارت دهد که ماه آذار تمام می‌شود، اهل بهشت است.
آن گروه بازگشته وارد شدند. ابوذر نیز با آنان بود.
پیامبر به آنان فرمود: ما در کدام ماه رومی هستیم؟
ابوذر گفت: ای پیامبر خدا، آذار تمام شد.
پیامبر فرمود: ای ابوذر، این را می دانستم، اما دوست داشتم که امت من بدانند تو بهشتی هستی، و چگونه بهشتی نباشی، در حالی که تو را پس از من، از حرمم (مدینه) می‌رانند، چون به اهل بیت من محبت داری. پس تنها زندگی می‌کنی و تنها می‌میری و گروهی سعادت تجهیز و کفن و دفن تو را می‌یابند. آنان همراهان من در بهشت جاودان‌ هستند؛ بهشتی که به پرهیزگاران وعده داده شده است.

منابع:
۱. معانی الأخبار، ص ۲۰۴، ح ۱؛ علل الشرائع، ج ۱، ص ۱۷۵
۲. درسنامه فهم حدیث، ص ۱۱۶

———

منبع: پایگاه حدیث نت با کمی تغییرات