خامنه‌ای، از «نائب امام زمان» بودن تا پیامبری و زبان خدا شدن!!!

مقام معظم رهبری حفظه الله در دیدار خانواده سردارِ شهید حاج قاسم سلیمانی جهت بیان معرفت و بزرگی همسر شیهد سلیمانی بیاناتی داشتند که ضمن آن‌ها فرمودند: «…خدای متعال همین‌ طور حرف میزد، در واقع زبان من بود، حرف خدا بود». که ضد انقلاب و مغرضان تهی مغز این فراز از بیانات رهبر انقلاب را دستاویز هجمه و سوءاستفاده خود قرار دادند حال آنکه بر اهل علم و معرفت روشن است که چنین بیانی نه اشکالی دارد و نه ادعایی پشت آن است؛ لکن در این باره چند نکته کوتاه نیز متذکر می‌شویم:

اول: کسی که تقوای الهی پیشه کند و عمر خود را به بندگی سپری کند خدای رحمن به او عنایت‌ها می‌کند و این مطلبی مسلم است بر کسی که آگاهی به معرف حقه داشته باشد، جهت نمونه رسول خدا فرمودند: «هر کس چهل روز (ایمان و عمل) خود را برای خدا خالص کند، خداوند چشمه‌های حکمت را از قلبش بر زبانش جاری می‌کند.»[۱] چنانکه رسول خدا تصریح فرمودند خداوند به بنده‌ی مخلِصش عنایت می‌کند چنانکه وحی از نوع الهام قلبی و القای فکری و غریزی اختصاص به انبیاء ندارد و حتی در غیر انسان نیز وجود دارد چنانکه خداوند می‌فرماید: «و پروردگار تو به زنبور عسل «وحی» (و الهام غریزی) نمود…»[۲] یا الهام به مادر حضرت موسی علیه السلام و بلکه بالاتر از آن در حدیث قُربِ نوافل –که حدیث مشهور و مورد قبول شیعه و سنی است- آمده است که در فرازی از آن خداوند متعال فرمود: «…و زبانش می‌گردم که با آن سخن می‌گوید…»[۳]

دوم: -شاید موجب تعجب شما شود اما- در زمان پیامبر خدا و ائمه نیز مواردی در گزارش‌های تاریخی ذکر شده است که شخصی سخنی می‌گفت و بعد تایید می‌شد که حکم و سخن خداوند نیز همین است! جهت نمونه: هنگامی که حکم بنی قریظه به سعد معاذ واگذار شد و حکم سعد بن معاذ درباره خود را پذیرفتند و پیامبر خدا نیز سعد را حَکَم قرار داد، سعد بن معاذ حکم کرد که مردانی -که آماده جنگ با مسلمانان بودند- کشته شوند، فرزندان و زنان اسیر شوند و اموالشان تقسیم گردد رسول خدا به سعد معاذ فرمودند: «به تحقیق حکم کردی درباره آنها به حکم خدای متعال که در منتهای آسمان‌های هفت‌گانه است.»[۴] یعنی حکم تو همان حکم خداوند است. پس با اینکه این حکم بر زبان پیامبر خدا جاری نشد ولی به تصدیق رسول خدا، حکم خدا بود که بر زبان سعد بن معاذ جاری شد و این هیچ اشکالی ندارد مادامی که ادعای دروغی در کنار آن نباشد چنانکه در بیان رهبر انقلاب نیز چنین ادعاهایی یافت نمی‌شود.

سوم: در زندگی روزمره خود و اطرافیانمان گاه می‌بینیم در جایی حرفی می‌زده می‌شود که بنابود بدتر از آن گفته شود مثل درگیری‌های لفظی و وقت عصبانیت، بعد از گذشت مدتی که به خود می‌آید و می‌بیند آن حرف، بهتر از حرف خودش بود می‌گوید: «می‌خواستم چیز دیگری بگویم ولی این حرف به زبانم آمد، انگار خدا آن را در دهانم گذاشت.» یا وقتی حرفی می‌زنیم که انتظارش را از خود نداشتیم می‌گوییم: «خدا به زبانم انداخت که این را بگویم.» و هیچ کسی از چنین حرف‌هایی ادعای نبوّت و مقامی ویژه را برداشت نمی‌کند بلکه آن را لطفی از جانب پروردگار می‌بینند مگر کسی که مغرض و تهی مغز باشد./۱۴ دی ۱۴۰۲

[۱]. «مَن أخلَصَ لِلهِ أربَعِینَ یَومًا فَجَّرَ اللهُ یَنابِیعَ الحِکمَهِ مِن قَلبِهِ عَلی لِسانِهِ». بحارلانوار، ج۶۷، ص۲۴۲.

[۲]. «وَأَوْحَى رَبُّکَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِی مِنَ الْجِبَالِ بُیُوتًا وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا یَعْرِشُونَ» سوره نحل، آیه ۶۸.

[۳]. «… وَإِنَّهُ لَیَتَقَرَّبُ إِلَیَّ بِالنَّافِلَهِ حَتَّى أُحِبَّهُ فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ کُنْتُ إِذاً سَمْعَهُ الَّذِی یَسْمَعُ بِهِ، وَبَصَرَهُ الَّذِی یُبْصِرُ بِهِ، وَلِسَانَهُ الَّذِی یَنْطِقُ بِهِ، وَیَدَهُ الَّتِی یَبْطِشُ بِهَا، إِنْ دَعَانِی أَجَبْتُهُ، وَ‌إِنْ سَأَلَنِی أَعْطَیْتُهُ.» و به ‌درستی که (مؤمن) به‌ وسیله نافله (مستحبات) به من تقرب می‌جوید تا آنجا که من دوستش می‌دارم و چون دوستش دارم، آنگاه گوش او می‌شوم که با آن می‌شنود و چشمش می‌شوم که با آن می‌بیند و زبانش می‌گردم که با آن سخن می‌گوید و دستش می‌شوم که به آن می‌گیرد. اگر بخوانَدَم، اجابتش می‌کنم و اگر خواهشی از من کند، به او می‌دهم. الکافی، کلینی، ج۲، ص۳۵۲.

[۴]. «…لقد حکمت فیهم بحکم الله من فوق سبعه أرقعه»، تاریخ طبری، ج۲، ص۲۵۰ و تاریخ ابن أثیر، ج۲، ص ۱۸۶؛ «لَقد حکَمت علیهم بِحُکْم اللَّهِ. وَرُبَّمَا قَالَ: بِحُکْمِ الْمَلِکِ» تاریخ الاسلام ذهبی، ج۱، ص ۲۰۷.