سید قیام الدین طباطبایی

احادیثی از امام حسن عسکری علیه السلام

۱. نشستن پایین مجلس و درود خداوند
مَنْ رَضِىَ بِدُونِ الشَّرَفِ مِنَ المَجْلِسِ لَمْ یَزَلِ اللّه ُ وَمَلائِکَتُهُ یُصَلُّونَ عَلَیْهِ حَتّى یَقُومَ.
کسى که در مجلس به پایین تر از جایگاه خود راضى شود، همواره خدا و فرشتگان الهى بر او درود مى فرستند تا وقتى که برخیزد.

 

۲. جدال، از ارزش انسان میکاهد
لا تُمارِ فیَذهَبَ بَهاؤکَ ، ولاتُمازِحْ فیُجتَرأَ علَیکَ‌
مجادله مکن که احترامت از بین مى رود و شوخى مکن که بر تو گستاخ مى شوند.

 

۳. دوستی خوبان و دشمنی بدان
حُبُّ الأبرارِ لِلأبرارِ ثَوابٌ لِلأبرارِ و حُبُّ الفُجّارِ لِلأبرارِ فَضیلَهٌ لِلأبرارِ.
محبّت نیکان به نیکان ، ثوابى براى نیکان است و محبّت بَدان به نیکان ، فضیلتى براى نیکان است.

 

۴. شیعه باید زینت اهل بیت باشد
إتَّقُوا اللّهَ و کُونوا لَنا زَینا و لا تَکوُنوا عَلَینا شَینًا.
تقواى الهى پیشه کنید و مایه زینت ما باشید ، نه مایه سرشکستگى ما.

 

۵. بهتر از زندگی، بدتر از مرگ
خَیرٌ مِن الحیاهِ ما إذا فَقَدْتَهُ أبْغَضْتَ الحیاهَ، و شَرٌّ مِن المَوتِ ما إذا نَزَلَ بِکَ أحْبَبتَ المَوتَ.
بهتر از زندگى آن است که هرگاه آن را از دست دهى از زندگى بیزار شوى، و از مرگ بدتر آن چیزى است که هرگاه بدان گرفتار آیى، آرزوى مرگ کنى.

 

۶. بهترین برادر
خَیرُ إخوانِکَ مَن نَسِىَ ذَنبَکَ و ذَکَرَ إحسانَکَ إلَیهِ.
بهترین برادر تو کسى است که خطایت را فراموش کند و احسان تو را به خود ، به یاد آورد.

 

۷. چه کسی حق را میشناسد؟
أعْرَفُ النّاسِ بحُقوقِ إخْوانِهِ و أشَدُّهُم قَضاءً لَها أعْظَمُهُم عِند اللّهِ شَأنا.
آن که به حقوق برادران خود آشناتر باشد و در رعایت کردن آنها کوشاتر، نزد خداوند ارجمندتر است.

 

۸. حسود آسایش ندارد
أقلُّ النّاسِ راحهً الحَقودُ.
کم آسایش ترین مردم، کینه توز است.

 

۹. شکر گذار نعمت را می شناسد!
لایَعْرِفُ النِّعْـمَهَ اِلاَّ الشاکِرُ، وَ لا یَشْکُرُ النِّعْمَهَ اِلاَّ الْعارِفُ.
نعمت را جـز سپاسگزار کسى نمى شـناسد و جز عارف و دانا نعمت را سپاسگزارى نمى کند.

 

۱۰. تواضع و خدمت به مردم
لَو جَعَلْتُ الدُّنیا کُلَّها لُقْمَهً واحِدَهً و لَقَّمْتُها مَن یَعبُدُ اللّه خالِصا لَرَأیتُ أنّی مُقَصِّرٌ فی حَقِّهِ.
اگر همه دنیا را یک لقمه کنم و آن را در دهان کسى گذارم که از روى اخلاص، خدا را عبادت مى کند، باز به نظرم در حقّ او کوتاهى کرده ام.

 

۱۱. چه کسی از خدا پروا نمیکند؟
مَن لَم یَتَّقِ وُجوهَ النّاسِ لَم یَتَّقِ اللّه.
کسى که از مردم پروا نکند، از خدا نیز پروا ننماید.

 

۱۲. شاکر، قدر نعمت را می داند
لا یَعرِفُ النِّعمَهَ إلاّ الشاکِرُ، و لا یَشکُرُ النِّعمَهَ إلاّ العارِفُ.
[قدر] نعمت را نشناسد مگر سپاسگزار، و شکر نعمت نگزارد مگر آن که [قدر ]نعمت را شناسد.

 

۱۳. دنیا تو را از واجبی باز ندارد
لا یَشغَلْکَ رِزقٌ مَضمونٌ عن عَمَلٍ مَفروضٍ.
مبادا [سرگرم شدن به] روزى ضمانت شده، تو را از کار واجبى باز دارد.

 

۱۴. کسی که بر دشمن پیروز میشود
مَن کانَ الوَرَعُ سَجِیَّتَهُ وَالکَرَمُ طَبیعَتَهُ وَالحِلمُ خَلَّتَهُ ، کَثُرَ صَدیقُهُ وَالثَّناءُ عَلَیهِ ، وَانتَصَرَ مِن أعدائِهِ بِحُسنِ الثَّناءِ عَلَیهِ.
هر که پارسایىْ خوى او، کرمْ سرشت او و بردبارىْ صفتش باشد ، دوستش زیاد و ستایشش بسیار گردد و در برابر دشمنانش ، ستایش نیکوى دیگران یارى اش مى دهد.

 

۱۵. دروغ عامل لزرگ گناه
جُعِلَتِ الخَبائثُ فی بَیتٍ وجُعِلَ مِفتاحُهُ الکذبَ
[همه] پلیدیها در یک خانه نهاده شده و کلید آن، دروغ قرار داده شده است.

 

۱۶. هر بلایی نعمتی با خود دارد
ما مِن بَلِیّهٍ إلّا وللّه ِ فیها نِعمَهٌ تُحیطُ بِها.
هیچ گرفتارى و بلایى نیست مگر آن که نعمتى از خداوند آن را در میان گرفته است.

 

۱۷. زبان قلب احمق است
قَلْبُ الاْحْـمَقِ فى فَـمِهِ وَ فَمُ الْحَـکیمِ فى قَـلْبِهِ.
قلب و دل احمق در دهان اوست و دهان انسان حکیم در (اختیار) قلب اوست. (یعنى انسان نادان نسنجیده حرف مى زند وانسان خردمند وحکیم پس از اندیشه صحبت مى کند.)

 

۱۸. مصیبت کمر شکن
مِنَ الْفَواقِرِ التّىِ تَقْصِمُ الظَّهْرَ، جـارٌ إنْ رَأى حَسَنَهً أَطْفَأَها وَ اِنْ رَأى سَیِّئهً أَفشاها.
یکى از مصیبتهاى کمرشکن، همسایه اى است که: چون خوبى را ببیند روى آن سرپوش مى گذارد و اگر بدى ببیند آن را افشا مى کند.

 

۱۹. چگونگی شرک خفی؟
اَلاْشـْـراکُ فـِى الـنّاسِ اَخْفى مِنْ دَبیبِ النَّمْلِ عَلَى الْمِسْحِ الأْسوَدِ فى اللَّیـْلَهِ الْمُـظْـلِمَه.
شـرک در میـان مــردم از ردّ پاى مور بر فرش سیاه در شب تیره وتاریک مخـفى تـر اسـت.

 

۲۰. متقی ترین، عابدترین، زاهدترین و مجاهدترین فرد
اَوْرَعُ النّاسِ مَنْ وَقَفَ عِنْدَ الشُّبْهَهِ، اَعْبَدُ النّاسِ مَنْ أقامَ عَلَى الْفرائِضِ، أزْهَدُ النّاسِ مَنْ تَرَکَ الْحَرامَ، أشَدُّ النّاسِ إجْتِهادا مَنْ تَرَکَ الذُّنُوبَ.
پارساترین مردم کسى است که در موارد شبهه توقف کند، عابدترین مردم کسى است که در برپایى واجبات، استوار باشد، زاهدترین مردم کسى است که حرام را ترک کند، کوشاترین مردم شخصى است که گناهان را رها کند.
_______________
۱. تحف العقول، ص ۵۱۶
۲. تحف العقول، ص ۵۱۶
۳. تحف العقول، ص ۵۱۷
۴. بحار الأنوار ، ج ۷۸ ، ص ۳۷۲
۵. میزان الحکمه؛ حدیث ۴۶۷۰
۶. بحار الانوار، ج۷۸ ، ص ۳۷۹
۷. میزان الحکمه؛ حدیث ۴۳۱۴
۸. میزان الحکمه؛ حدیث ۴۲۲۲
۹. میزان الحکمه؛ حدیث ۲۶۶۰
۱۰. میزان الحکمه؛ حدیث ۴۹۹۵
۱۱. میزان الحکمه؛ حدیث ۴۷۴۸
۱۲. اعلام الدین، ص ۳۱۳
۱۳. میزان الحکمه؛ حدیث ۷۳۳۶
۱۴. أعلام الدین، ص ۳۱۴
۱۵. الدّره الباهره، ص ۴۳
۱۶. بحار الأنوار، ج۷۸، ص۳۷۴
۱۷. بحارالانوار، ج۷۸، ص ۳۷۴
۱۸. تحف العقول، ص ۴۸۷
۱۹. تحف العقول، ص ۴۸۷
۲۰. بحارالانوار، ج ۷۸، ص ۳۷۳

در تاريخ ۳۰/مهر/۱۳۹۶ دیدگاه‌ها برای احادیثی از امام حسن عسکری علیه السلام بسته هستند برچسب ها :

دیدگاه ها غیر فعال شده اند

 حق نشر
هرگونه استفاده از مطالب این سایت بدون تغییر در محتوا مجاز است.